Een  blinde masseur die duizenden boeken heeft verzameld: om dit enigszins geloofwaardig te laten zijn heb je een goede verteller nodig. Iemand als Catalin Dorian Florescu.

Teodor Moldovan is in de jaren tachtig met zijn ouders het communistische Roemenië ontvlucht. Eigenlijk geheel toevallig kwamen ze in Zwitserland terecht, waar het Teodor gelukt is carrière te maken als verkoper van veiligheidssystemen. Twintig jaar lang blijft het bij Teodor knagen dat hij in zijn geboorteland een vriendinnetje achterliet, totdat hij uiteindelijk besluit terug te keren om haar op te sporen. Ver komt hij echter niet: hij strandt in het Transsylvaanse dorp Moneasa, een kuuroord dat betere tijden gekend heeft. Daar raakt hij in de ban van de blinde masseur Ion, die zijn appartement letterlijk volgebouwd heeft met boeken. Veel van deze boeken laat hij door verschillende mensen op bandjes inspreken. Maar is dit uit liefdadigheid, zoals Teodor aanvankelijk denkt, om hen kennis te laten maken met een andere wereld, of is het puur eigenbelang van Ion? En is deze vraag ook niet steeds meer van toepassing op de vriendschap tussen de twee mannen?

Florescu, net als Teodor ooit naar Zwitserland gevlucht, is een begenadigd verteller. Ook als het verhaal zelf af en toe wat clichématig dreigt te worden, blijft het uitermate leesbaar door de levendige beelden die hij gebruikt. Naarmate het boek vordert roept Florescu tevens steeds meer vragen op. Wat is schijn en wat is werkelijkheid? De blinde masseur wordt zo een verhaal van dolende individuen in een Roemenië, dat nog worstelt met haar verleden en tegelijk op zoek is naar een toekomst.