De Bulgaarse Heleen van Rooyen wordt ze wel genoemd en Maria Genova doet dit stempel eer aan met Communisme, sex en leugens. Het boek is een soms verrassende, dan weer ongemakkelijk aandoende mix tussen een beschrijving van het alledaagse leven (en de problemen) onder het communisme en de liefdesperikelen van een niet-alledaags meisje. Genova is namelijk afkomstig uit een familie die enige voorrechten genoot. Zo was haar vader partijlid en maakte hij met zijn muziekgezelschap vele rondreizen door het Westen. Genova zelf bewoog zich ook in betere kringen, omdat ze behoorde tot het nationale tennis- en ski-team. Haar beschrijving van het leven in communistisch Bulgarije lijkt enigszins vertroebeld door de voorrechten die zij genoot als gevolg van haar talenten en positie.

Rode draad van het verhaal is Genova’s zoektocht naar de ware liefde, maar de beschrijving daarvan blijft vaak steken in seksuele termen. Dit wordt afgewisseld met anekdotes over lange rijen voor winkels of de onbetrouwbaarheid van Trabantjes. Voor de in Oost-Europa geïnteresseerde lezer biedt dit boek dan ook weinig nieuws, omdat de beschrijving van de communistische tijd vaak clichématig is. Tegelijkertijd is ook de verhaallijn van Genova’s escapades flinterdun. Op zijn best is dit boek derhalve een licht tussendoortje.