Abele Kamminga liep enkele maanden stage bij de ambassade in Tirana. Vijf maanden lang woonde, werkte en leefde deze Nederlandse jongeman in het land waarvan de wildste verhalen rondgaan. Kamminga stelt zich met zijn boek(-je) tot doel de lezer rond te leiden door een ‘ander’ Albanië. Hij doet dat aan de hand van leuke en vaak alledaagse anekdotes in het land van verroeste Mercedessen en – naar zijn sterk overtuigde mening – bloedmooi vrouwelijk schoon. Het resultaat blijkt allesbehalve een saaie opsomming, maar een zeer vlot en nonchalant geschreven reisverhaal. Kamminga’s zin voor realiteit is zijn sterkste troef. Hij verdoezelt niet wat er mank loopt, maar gaat ook resoluut in tegen algemene en zijn eigen oorspronkelijke vooroordelen. Met een kwinkslag sneuvelen de populaire beelden van norse, corrupte, gewelddadige Albanezen bij bosjes. Hij doelt dan ook in de eerste plaats op hen die nogal meewarig staan tegenover dit Zuidoost-Europese land en zijn inwoners – ook al zullen het reeds overtuigde Albanië-lovers zijn, die met dit boek in een nostalgische bui mijmeren over dat zotte land.

Het boek is, letterlijk én figuurlijk, geen zware literatuur. In een boekje met amper veertig pagina’s mag je geen perfect genuanceerde en uigekiende analyses van een meerduidig land verwachten. Anderzijds is er reeds genoeg mysterieuze troep geschreven over dit land. Dergelijke no-nonsense reisverhalen kunnen dan ook alleen maar aangemoedigd worden.