Een lang, indringend beeld van een vrouw die een man gadeslaat. Het is warm en droog, en de man maakt foto’s van ruines. Even later liggen ze samen op het strand; ze maken lol, zwemmen en kussen elkaar.

De jonge vrouw is Bahar, televisieproducent, en ze kijkt naar haar geliefde Isa. Ze zijn samen op vakantie aan de kust. De foto’s, blijkt later, dienen als beeldmateriaal van het maar niet afkomende proefschrift van Isa. Ook zijn relatie vindt hij moeilijk vol te houden; hij vertelt Bahar dat ze beter weer vrienden kunnen worden, zoals ze daarvoor waren.

Deze vakantie, die idyllisch had kunnen zijn maar een zware beproeving voor beiden wordt, vormt de opening van de film. Daarna volgen we Isa, dolend door Istanboel. Tijdens een van zijn wandelingen treft hij een collega en diens geliefde, Serap. Een scène later zien we dat Isa bij Serap op bezoek gaat. Het blijken ex-geliefden te zijn, en ze zetten na deze toevallige ontmoeting hun affaire voort, nu in het geheim. De haat-liefde verhouding tussen de twee wordt pijnlijk voelbaar tijdens de momenten die ze samen doorbrengen. Uiteindelijk is het Serap die Isa weer op het spoor van Bahar brengt.

Isa vertrekt uit Istanboel en gaat op zoek naar Bahar, die in een winters Turkije een film aan het opnemen is. Hij wil haar terugwinnen. Zo transformeert Isa van een twijfelende man die nooit keuzes maakt in een standvastig persoon die weet wat hij wil. Maar is hij nog op tijd?

Ceylan (die overigens zelf de rol van Isa vertolkt) lijkt met Iklimler een ode aan de zwijgende film te hebben willen brengen; niemand spreekt een woord teveel. De geluiden hebben de plaats van woorden ingenomen. Je hoort de zon branden, de sneeuw knisperen. Serap lacht haar witte tanden bloot tijdens een duivelse lachbui die maar voortduurt. Waarom ze nou lacht wordt niet duidelijk gemaakt. Ook de kleurrijke en haarscherpe beelden lijken de woorden te vervangen; de hitte wordt gevoeld door close-ups van in de zon schitterende zweetdruppeltjes op het lichaam van Bahar. De computer die steeds uitstaat laat zien dat het proefschrift niet afkomt. De dikke mist en de ijskoude sneeuw die de vergeefsheid van Isa’s poging om Bahar (in werkelijkheid ook zijn echte vrouw) terug te winnen illustreren.

De keuze voor beeld en geluid in plaats van dialoog en verhaal zorgen voor een langzaam geheel, dat rustig voortkabbelt, een aantal intense momenten daargelaten. Deze traagheid wordt evenwel gecompenseerd doordat de karakters interessant en geloofwaardig genoeg zijn om te boeien. Onder Isa’s zwijgzaamheid gaan gevoelens van twijfel en berouw schuil die goed voelbaar zijn, ondanks het feit dat ze niet uitgesproken worden. Daarnaast is de film, zoals duidelijk moge zijn, een lust voor het oog. Zeer geschikt om te kijken op een regenachtige dag!

NINA SCHAT