Wie zonder enige voorkennis Milky Way gaat bekijken, zal de eerste scene waarschijnlijk aanzien voor een introductie om de spanning op te bouwen. Al snel blijkt echter dat het minutenlange shot van een draaiende windmolen representatief is voor de hele film.

De kijker wordt meegenomen naar een georkestreerde werkelijkheid, van zwembadchoreografie tot mountain- bikeballet. In negen onafhankelijke lange scènes, alle met een vast kader gefilmd, maakt regisseur Benedek Fliegauf een studie van basale menselijke bewegingen, handelingen en communicatie. De scenes houden geen verband met elkaar en behalve het opkomende en weer verdwijnende daglicht is er geen plot in de film te ontdekken. Tijd en plaats spelen geen rol, dialogen ontbreken.

Fliegaufs strak georkestreerde composities krijgen neigen eerder naar fotografie dan naar film. De scenes gaan van absurdistisch tot serieus en zijn vanuit filmisch oogpunt prachtig om te zien. Het frustrerende is dat je niet zoals bij een fototentoonstelling zelf kunt bepalen hoe lang je naar een scene kijkt. Dit geeft een beklemmend gevoel en maakt de film bij vlagen dodelijk saai.

Wie van het idee afstapt dat in een film een verhaal of spanningsboog te ontwaren moet zijn, zal wel van Milky Way kunnen genieten. Fliegauf noemt het zelf een “ambient-film”, waarbij het vooral gaat om de sfeer die wordt opgeroepen. De beelden beelden hebben een mysterieus karakter. Een uitgekiende, subtiele soundtrack versterkt het dagdroomeffect.

Regisseur Benedek Fliegauf brak in 2003 met Forest internationaal door. Hij wordt gezien als een van de voornaamste exponenten van de nieuwe generatie Hongaarse filmmakers. Milky Way is zijn meest expirimentele werk tot nu toe. De film won op het festival Locarno de Gouden Luipaard in de sectie “Filmmakers van vandaag”.

MENNO WEIJS