België en Bosnië hebben meer gemeen dan men op het eerste gezicht zou denken. België, dat is toch dat land van fritten, goed bier en Brussel, waar al die Europese instellingen gevestigd zijn? Het hart van Europa. Vanwaar dan de vergelijking met Bosnië, een land in de periferie van Europa, ergens weggestopt in het zuidoosten van het continent, geplaagd door de naweeën van een niet eens zo heel lang geleden oorlog, een land waarvan de wederopbouw nog steeds aan de gang is?


De twee landen hebben desondanks veel overeenkomsten. Het zijn beide federale staten met verschillende bevolkingsgroepen die soms maar met moeite met elkaar samen lijken te kunnen leven. In Bosnië mag het bekend zijn dat het land bestaat uit zowel Bosnische moslims, Kroaten en Serven, in België gaat het om Vlamingen, Franstaligen (veelal Walen) en Duitstaligen. In de media wordt steeds vaker gespeculeerd over het mogelijke einde van desbetreffende landen. In Bosnië is er een broos evenwicht tussen de Servische Republiek en de Moslim-Kroatische Federatie. De Servische component probeert steeds meer autonomie te verwerven en eerder al gingen er stemmen op om eventueel de onafhankelijkheid uit te roepen. Dit idee werd actueel door de onafhankelijkheidsverklaring van Kosovo. Als Kosovo zich onafhankelijk kan verklaren, waarom zou dit dan niet kunnen met de Bosnisch-Servische deelstaat, lijkt de gedachte.

In België is een vergelijkbare tendens waarneembaar. Het land is een van oorsprong centralistische staat (net als Nederland) die een kleine dertig jaar geleden gefederaliseerd werd. Met sindsdien om de zoveel jaar een nieuwe staatshervorming waarbij telkens meer bevoegdheden worden overgeheveld naar de deelstaten, zijnde Vlaanderen, Wallonië en Brussel.

[Lees het volledige artikel in Donau 2009/2]



Jan ter Burg studeerde onlangs af in de historische wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Hij was betrokken bij de oprichting van Happy Chaos, een studentenplatform voor politiek debat. Jan ter Burg is lid van de Danube Foundation.