Afrodita droomt ervan om zwanger te worden van Aco, de charmante jongen die in het ziekenhuis van Veles werkt, het vervuilde Macedonische stadje waar ze haar leven lang al met haar twee zussen woont. Veles heette in betere tijden nog Titov Veles, maar de stad doet zijn naam geen eer meer aan.

‘Ik weet niet wie ik nu mooier vind, jou of je zus,’ zegt Aco tegen haar, als zij de wekelijkse dosis methadon voor haar verslaafde oudste zus Slavica bij hem ophaalt. Hij slaapt met Sapho, haar andere zus. Afrodita kijkt hem lieftallig aan terwijl ze met haar haar speelt. Daarna loopt ze naar de kraamafdeling van het ziekenhuis, en kijkt vol bewondering toe hoe een hoogzwangere vrouw door een arts wordt onderzocht.

Afrodita is, net als haar twee zussen, ongelukkig. Het leven is zwaar voor haar geweest: moeder verliet hen op jonge leeftijd, waarop vader stierf van verdriet. Afrodita heeft sinds zijn overlijden niet meer gesproken. In de voice over spreekt zij er echter lustig op los; gaandeweg wordt duidelijk wat haar familie is overkomen, en waarom haar moeder hen heeft verlaten.

Haar zusters ergeren zich aan haar zwijgzaamheid, en ze vinden het irritant wanneer zij naakt op de eettafel ligt, dromend van een bevalling. Dat haar beide zusters haar ook dreigen te verlaten - Slavica trouwt met de baas van de fabriek en het lukt Sapho een visum voor Griekenland te bemachtigen - maakt dat zij in een isolement terecht komt, waarin de grens tussen droom en werkelijkheid langzaam vervaagt. Aco is nog het enige echte in haar leven, maar van hem hoeft ze weinig te verwachten.

Dat dit alles weinig reden tot vreugde geeft, moge duidelijk zijn, maar regisseuse Teona Strugar Mitevska buit die tragiek ten volste uit. Zelfs Afrodita’s surrealistische dromen over kinderen ter wereld brengen, zijn grauw en onbehaaglijk. De kleine lichtpuntjes die ze opbouwt in haar imaginaire wereld, worden stuk voor stuk aan diggelen geslagen. Met een dramatische slotscène als sluitstuk.

Bekijk hier een fragment van I Am From Titov Veles


Deze tweede speelfilm van de Macedonische Mitevska werd enthousiast ontvangen op de internationale filmfestivals. Mitevska, die haar inspiratie voor de slotscène haalde uit een gebeurtenis uit haar eigen leven, heeft een ‘puur emotionele film’ willen maken, die je kunt vergelijken met ‘een lange diepe inademing van koude lucht’. Dat is haar maar ten dele gelukt: koud is het zeker, maar emotionele diepgang ontbreekt veelal. Misschien wel omdat de wereld die ze toont geen ruimte laat voor emoties.

An Pauwels

[terug]