Mensenrechten in Wit-Rusland: een blijvende smet op het blazoen

Eind juni 2016 besloot de VN Mensenrechtenraad om het mandaat van de Rapporteur voor de mensenrechten in Wit-Rusland te verlengen. Dat was geen vanzelfsprekendheid. Bezorgd dat de raad niet meer de ernst van de situatie in zou zien, hadden mensenrechtenorganisaties als FIDH en Amnesty expliciete oproepen gedaan om vooral de mensenrechten in het land te blijven monitoren. Ook de huidige rapporteur, de Hongaarse voormalige dissident Miklós Haraszti, wees op het gebrek aan verandering in de repressieve wetten en praktijken in Wit-Rusland. FIDH wijdde een uitgebreide campagne aan de voorgenomen VN-beslissing onder de naam #Act4Belarus, waarin het Wit-Russische mensenrechtenactivisten aan het woord liet en president Aljaksandr Loekasjenka zijn repressieve strategieën liet uitleggen in een fictieve dialoog op Facebook.

Door Christie Miedema

Christie Miedema is regiomedewerker Oost-Europa bij Amnesty International en werkte mee aan een rapportage van mensenrechtengroepering Libereco waarop dit artikel is gebaseerd.

Wit-Rusland salonfähig?

De sterke reactie van mensenrechtenorganisaties komt niet uit het niks. Wit-Rusland lijkt in rap tempo salonfähig te worden, nu de repressie in Rusland die in Wit-Rusland voorbij streeft. De Europese Unie kan in het zicht van de steeds dreigendere taal van Rusland en de actieve Russische interventie in Oekraïne een stabiele partner in Oost-Europa goed gebruiken.


Als u inlogt kunt u verder lezen


Nog geen lid van Donau?
Registreer hieronder en lees direct alles op Donau. Gratis.

gratis lid
Over Christie Miedema 6 Artikelen
Christie Miedema heeft een bijzondere interesse in Midden- en Oost-Europa, mensenrechten, sociale bewegingen en migratie. In 2015 promoveerde ze op de dissertatie Vrede of Vrijheid?, over Westerse linkse organisaties en hun contacten met de oppositie in Polen in de jaren tachtig. Ze werkt als historica aan een project over Amnesty International achter het IJzeren Gordijn. Daarnaast werkt ze voor Clean Clothes Campaign en op vrijwillige basis voor Amnesty Nederland en Libereco – Partnership for Human Rights. Haar artikelen over Oost-Europa schrijft ze op persoonlijke titel en verzamelt ze op haar weblog middenineuropa.